توسط مدیر
هاپکیدوچیست ؟
هاپکیدو ( 합기도 ) عصاره هنرهای رزمی مشرق زمین و در واقع نوع تکامل یافته این هنرهاست. این هنر رزمی که فنون آن بیشتر از حمله، برای دفاع کردن پیش بینی شده، ورزش بومی کره جنوبی است.
تاریخچه این ورزش به صدها سال قبل برمی گردد و در سالهای میانی قرن بیستم به صورت سازمان یافته درنقاط مختلف اجرا شد.
استاد بزرگ چوئی یونگ سول ، برای اثبات و تعیین جایگاه ارزنده این ورزش زحمت های بسیاری متحمل شد و او را " پدرهاپکیدوی دنیا " می شناسند.
هاپکیدو از سه واژه هاپ (هماهنگی)، کی (انرژی)، دو(روش) ترکیب یافته وبرروی هم به معنی روش هماهنگی نیروی درونی است.
نوع اجرای فنون و معنی لغوی ورزش هاپکیدو، بیان کننده اتحادنیروهاست وآن را ورزش دفاع قوی می شناسند. به نوعی می توان گفت که هنررزمی هاپکیدو شناخت آناتومی بدن انسان است و از نیروی حریف علیه خوداو استفاده می شود زیرا هنگام دفاع دربرابرضربه های دست و پا یا سلاح، فردی که با این هنر رزمی آشنائی دارد، نیروی جنبشی حاصل ازحرکت حریف رابرای ضربه زدن به خود او به کار می گیرد.
در واقع تکنیکهای هاپکیدو به گونه ای طراحی شده که هرحمله ای ازطرف حریف را طی حرکات صلح جویانه به خودحمله کننده بر می گرداند و برخلاف بسیاری ازهنرهای رزمی تا حدودی انحصاراً برپایه ضربه زدن (مشت یالگد) بناشده است، هاپکیدو این امکان را به شخص می دهد تا حمله کننده را بدون زخمی کردن یا ضربه زدن ، درشرایطی که گاها حتی منجر به جراحت و یا مرگ می شود، کنترل کند. البته درمواقع ضروری ازضربات تخریبی دست و پا نیز استفاده می شود.
به طورخلاصه آموزش هاپکیدوشامل:
آمادگی جسمانی،ضربات متنوع وتخریبی دست و پا، شناخت آناتومی بدن، تکنیکهای قفل مفاصل، شناسایی نقاط حساس وعصبی بدن، تکنیکهای پرتابی، خاک کردن حریف درکمترین زمان، تکنیکهای پلیسی، آموزش و دفاع درمقابل انواع سلاح سرد، روش های نوین مبارزات آزاد، مبارزات زمینی، تکنیکهای تنفسی به منظور آموزش روش علمی تعمق و پرورش قدرت اندیشه، تمرکز و تعادل وهمچنین نفوذ براجسام سخت می باشد.
منفعت هاپکیدو:
هنرجویانی که در هنررزمی هاپکیدو مشغول آموزش می باشند، توانایی جسمانی و اعتماد به نفس، توانایی محافظت ازخود، حس تعاون و جوانمردی، تمرکز، تعادل، امکان برقراری ارتباط با هنرجویان دیگر و داشتن اوقات خوش را درخود ارتقاء می دهند.
هاپکیدو ابتدا در کره و توسط بودائیان متعصب متولد گردید.
تکنیک های هاپکیدو در آغاز توسط افراد خانواده های سلطنتی و اشراف زادگان به عنوان راهی برای دفاع شخصی و حفظ امنیت فردی مورد استفاده قرار می گرفت. بر خلاف بسیاری دیگر از هنرهای رزمی، هاپکیدو به صورت کلی و عمومی تمرین نمی شده و یا شناخته شده نبوده است. یک استاد بزرگ رشته هاپکیدو Su-san نام داشته و به هنرآموزان این سبک رزمی را آموزش می داده است.
این تکنیک ها، در دوران انقراض سلطنت Imjinwae Ran مورد استفاده قرار می گرفته اند و در طول بسیاری از دوره های حکومتی محبوبیت داشته اند، اما با از بین رفتن قوانین بودائی و جایگزین شدن دوره کنفوسیوس در کره، این سبک، اندک اندک دوره سقوط را پیمود، زیرا کنفوسیوس به نیروی انضباط روحی و دانش بیش از نیروی جسمانی اهمیت می داد و بنابراین با ممنوع شدن آموزش این سبک به هنرجویان، اشراف زادگان و اساتید و خانواده های ثروتمند کره ای بدون اطلاع مقامات دولتی به آموزش و تمرین این رشته در خانه های خود می پرداختند.
سالها بعد، هاپکیدو توسط پدر این رشته یعنی چوی یونگ سول، (1986-1904) مجدداً به علاقمندان رشته های رزمی معرفی گردید.